Πράξη πρώτη

Μέχρι να μας χωρίσει ο θυμός, ήμουν η θάλασσα.
Μέχρι να μας χωρίσει ο φόβος, σώπαινα.

Δε μιλούσα σε κανέναν, ούτε στον εαυτό μου.
Με το πρόσχημα μιας καλοσύνης, μην τυχόν και τους πέσει βαρύτερος ο καφές απ' ότι είχαν συνηθίσει.

Περιπλανιόμουνα ανάμεσα σε στενά που εκ πρώτης όψεως μου ήταν αποκρουστικά.
Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι έτσι έπρεπε να κάνω.
Είχα αφήσει απάτητους τους δρόμους που έμοιαζαν γοητευτικοί.
Φοβόμουνα τη μοναξιά εκεί.
Και προτίμησα την ανυπαρξία.

Όταν τα μάτια μου πλημμύριζαν με δάκρυα, τα πάταγα κάτω, τα μαστίγωνα.
Και ότι μέσα μου ήθελε να φωνάξει, του έδινα μια σφαλιάρα να σκάσει.
Μη σου πω ότι ζητούσα και τη βοήθειά τους να τα φρονιμεύσουν.
Να τα βάλουν τιμωρία για να μη διαμαρτυρηθούν.
Εκείνων με τα ατσαλάκωτα χαμόγελα.

Κάποια μέρα το καλοραμμένο κουστούμι από εκλεκτό ύφασμα άρχισε να με σφίγγει.
Να μου κόβει την αναπνοή.
Ως την ύστατη στιγμή, σας το λέω αλήθεια, προσπάθησα για λίγο να κρατηθώ στη ζωή.
Χωρίς να αναπνέω.

Λίγο αργότερα, κάποιο ανυπότακτο αντανακλαστικό έσκισε τα ρούχα μου.
Κι έμεινα γυμνή.
Και μόνη.
Και ήταν τόσο λυτρωτική η μοναξιά, που έμοιασε με το αγαπημένο μου τραγούδι που ακομα δεν είχε γραφτεί.

Κοντά σου

Σε κοιτούσα πίσω από τις γρίλιες.
Ένιωθα πιο άνετα να σε παρατηρώ χωρίς να με βλέπεις.
Τα μαλλιά σου φάνταζαν φωτεινότερα, τα μάτια σου πιο γελαστά.
Μια φορά που πλησίασα, παρατήρησα ότι το πρόσωπό σου έγινε χλωμό κι έτσι υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην σε πλησιάσω ποτέ ξανά τόσο πολύ.
Εκτός αν μου το ζητήσεις.

Γίνεται να φυλακίσεις τις λέξεις σε σιωπή και τη σιωπή σε τοίχους;
Πώς έχουμε παραμυθιαστεί έτσι..
Και μήπως οι λέξεις δεν είναι αυτές που φτωχαίνουν την αλήθεια;
Με την αυταπάτη τους τρεφόμαστε, ότι είναι ικανές να εκφράσουν ωκεανούς, να ερμηνεύσουν τις πλημμύρες.
Κι ας ξέρουμε ότι η ψυχή θα έχει πάντα ένα κομμάτι ανερμήνευτο, όμοιο μ αυτό που χαρίζεις όταν αγκαλιάζεις.

Κάτι τέτοια σου λέω κι εσύ ονειρεύεσαι.
Στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό και χαιδεύεις τ' αστέρια.
Από το ίδιο υλικό άλλωστε είναι φτιαγμένη και η ψυχή σου.
Μακάρι να με άφηνες να την αγκαλιάσω, αλλά όπως σου είπα, το δικό σου κάλεσμα θα περιμένω.

Ο χρόνος φυλακίζεται;
Τον αποθηκεύουμε σε συμβόλαια, συμφωνίες, υποσχέσεις, συρρικνώνοντάς το παρόν, από φόβο μήπως ζήσουμε στο τώρα.
Και μετά γελάμε πικρά με την ειρωνεία της εγωιστικής μας ύπαρξης που δεν αφήνει το χρόνο να κυλήσει.
Κι αν είναι αργά;

Κάθε μέρα σέρνεις ένα "ήταν" προς ένα άγνωστο μέλλον.

Ανοιγόκλεισες τα μάτια σου κι από τα βλέφαρά σου ελευθερώθηκαν πνοές αγγέλων.
Τις ερωτεύτηκα.
Το χέρι σου; Χορεύετε;

https://www.youtube.com/watch?v=dMia7HJR2l4

Αντικατοπτρισμοί

Όταν τα βράδια έρχεσαι στο νησί μου, μοιάζει σαν να ξημερώνει.
Τα άστρα ανθίζουν στο φωτεινό λευκό τους κι ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα.
Συνήθως με βρίσκεις απασχολημένη.
Να ξεριζώνω τα αγριόχορτα από τα παππούτσια μου και να απελπίζομαι που δεν μπορώ ή να χορεύω μόνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου.
Πού είμαστε αλήθεια εμείς οι άνθρωποι όταν είμαστε απασχολημένοι με το να μη ζούμε τη ζωή μας; Σε ποιά μακρινή χώρα κατοικούμε;

Απόψε με βρήκες τραυματισμένη.
Να γλείφω τις πληγές που άνοιξα και να κλαίω.
Να κλαίω που δεν μπορώ να πολεμήσω τους δαίμονές μου.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να μάθω να κολυμπάω στους ωκεανούς.
Το χω βάλει στοίχημα να τα καταφέρω μια μέρα.
-Έχει γίνει σκοπός ζωής ξέρεις, κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ, είναι να μην ξεχάσω να ζω-.
Με γοητεύει το βάθος τους, αγαπώ το χρώμα τους, το απρόβλεπτο των κυμάτων τους.

-Για μια στιγμή επέπλευσα κιόλας. Και τότε ένιωσα τί σημαίνει παράδεισος.
Μα καλύτερα να μην είχα επιπλεύσει ποτέ. Γιατί η θλίψη της ανάμνησης είναι πικρότερη από την άγνοια-.

Στην υποψία ωκεανού, ταράζεται η ψυχή μου.
Αργά ή γρήγορα όμως, φοβάμαι ό,τι θα σηκωθούν άγρια κύματα και θα με πνίξουν.
Και συμβαίνει.
-Ένστικτο ή αυτοεκπληρούμενη προφητεία;-

Έτσι και σήμερα επέζησα με κόπο.
Τα σχέδια μου τόσο καιρό, οι κόποι, οι υπολογισμοί μου να μπορέσω να επιπλεύσω δεν απέδωσαν.
Να μαι πάλι στο νησί μου με γδαρμένα χέρια, ματωμένα χείλη, φοβισμένη καρδιά.

Στο όνειρό μου βρισκόμουνα ψηλά.
Έβλεπα όλο τον κόσμο, τους ωκεανούς, τις λίμνες, τα ποτάμια.
Φωτογράφιζα το σύμπαν σε κάθε μου ματιά και μια γαλήνη απλωνόταν παντού.
Μια φωνή από μέσα μου ακούστηκε εκκωφαντική στ αυτιά μου.
Κολύμπα στη λιμνούλα σου, μου είπε.


Αποδοχή: δεν τα αντέχω όλα.

Μαρτυρία

Ανεβάζω παραστάσεις
Αυλαία και πάμε
Κουστούμια και μάσκες
Σε γοργές εναλλαγές
Στέκομαι στις κουίντες και παρατηρώ

Διαστρεβλώνω την αλήθεια
Χαμογελάω εξαναγκασμένα
Μιλάω πολύ
Μάλλον από μοναξιά
Ή και εγωιστικά
Για να λάβω ένα χαμόγελο
Κι εκεί να νιώσω το κενό μου να γεμίζει

Έχω μάθει να είμαι ολιγαρκής
Μια σπίθα στο σκοτάδι
Πολλαπλασιάζω τη λάμψη και μεγαλώνω τη διάρκειά
Έτσι για να μην ξεχάσω να χαμογελώ
                                                                     - Φοβάμαι ότι τότε θα με χάσω-
Πατάω σε ξυράφια
Κανόνες και κλισέ
Προδιαγράφουν τις κινήσεις
Αντιστέκομαι
Ποντάρω στο να γράψω το δικό μου σενάριο
Και για στιγμές πείθομαι
Ότι θα ναι διαφορετικό
Πρωτό-τυπο
Σε βρίσκω συνεπιβάτη και βλέπω τη φλόγα στα μάτια σου
                                                          - Απάτη είναι, σπασμένοι καθρέφτες, δε βλέπω καλά -
Ερωτεύομαι σε σένα την προβολή του ανυπότακτου εαυτού μου
Ναρκισιστικός έρωτας σαν να λέμε
Του ανικανοποίητου
Του φοβισμένου που αγωνίζεται για να πάψει να φοβάται
Του τρυφερού που διψά για ελευθερία
                                                      - Και που ξεχνιέται φυλακισμένος στα σίδερά του-
Κι εκεί φοράς το φόβο και φεύγεις
Και μου επιβάλλεις κανόνες
Κι εκεί ανήμπορη παύω να ερωτεύομαι
Εσένα
                                                       - Για τις προβολές μου δεν είμαι σίγουρη
                                                         Ίσως τις ξαναψάξω αργότερα-
Κοιτώ τα αστέρια και στο άπειρο τους φωλιάζω την κραυγή μου
Για μένα δύναμη
Μα με έχουνε πείσει ότι είναι αδυναμία

Όλα προδιαγεγραμμένα
Φρουδικές και ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις
τυποποιούν ανθρώπους και ψυχές
Θα θελα να κάνουν λάθος
Μα επιβεβαιώνονται διαρκώς
Σκιές σε εγωιστικά προσωπεία
Όποιος δε λυγίσει, κερδίζει
Όποιος προλάβει και φύγει
Ο πιο ευλύγιστος μέσα στο καλούπι τους

Όποιος συγχωρέσει, την πάτησε
Λεία στους φοβισμένους

Αυτός που θα χωρέσει ολόκληρος στην απάτη ισορροπεί
Και δεν είμαι καλή στα ψέμματα
Μα τελευταία φαίνεται ότι είμαι καλή στο κρυφτό
Και με τρομάζω γιατί για χρόνια το σιχαινόμουν

Ματαίωση: η τιμωρία όσων ονειρεύονται

https://www.youtube.com/watch?v=RwqB-VlveBY

Δάκρυα

Όταν τελείωσαν οι λέξεις, ξεκίνησε να κλαίει.

Έκλαιγε μελάνι κι έγραφε σύμβολα.

Γέμιζαν τοίχους, τετράδια, γράμματα.

Καμβάδες με τοπία.

Και χρώματα.

Ενίοτε.

Ένα απλωμένο χέρι που έπαθε αγκίλωση.

Ένα ζεστό χαμόγελο που κάηκε.

Τα δάκρυα δεν είχαν τελειωμό.

Σκιές σε λευκά χαρτιά.

Καιρού επιτρέποντος.

Όταν στέρεψε από ήχο, έκλαψε θυμό.

Όταν στέρεψε από αγάπη, έκλαψε σιωπή.

Και ήταν τόσο άηχη που έκανε κρότο.

Συγχωρώ

Τί είναι ο έρωτας και αν ήταν έρωτας αυτό που ένιωσα για σένα έχω αναρωτηθεί μέρες και νύχτες, χαρούμενες και λυπημένες, μέρες που σε θυμάμαι κι άλλες που σε ξεχνάω, μιας και η μνήμη κρατάει μόνο τις καλές στιγμές, όπως τις στιγμές του έρωτά μας που για μήνες θυμάμαι το πρόσωπό μου να φοράει ένα χαμόγελο σπινθηροβόλο, το σώμα μου να σφύζει από ενέργεια, να ανατριχιάζει σε κάθε σου άγγιγμα, τα χέρια μου να σε αγκαλιάζουν άλλοτε απαλά κι άλλοτε παθιασμένα, να σου παραδίνομαι και να σου χαρίζω το πιο βαθύ κι ερωτικό μου εγώ, σαν δώρο, τους γύρω μου να μου λένε ότι δε με έχουνε δει ποτέ πιο ευτυχισμένη, και όλα αυτά για το συναίσθημα που σαν φωτιά απλωνότανε στα σωθικά μου που με έκανε να λατρεύω τα μάτια σου, τα χέρια σου, τον λαιμό σου, το στήθος σου, που με έκανε να θέλω να γνωρίσω τον κόσμο σου, να μαθαίνω πώς σκέφτεσαι, πώς αγαπάς, πώς εκφράζεσαι, πώς ζεις, πώς θυμώνεις, πώς ταίζεις τα γατούλια σου, πώς τονίζονται οι ρυτίδες στα μάτια σου όταν χαμογελάς, πώς ζαρώνει το μέτωπό σου όταν συνοφρυώνεσαι, πώς απλώνεις τα χέρια σου να με αγκαλιάσεις, πώς κοιμάσαι μπρούμυτα κι εγώ κάθε φορά να ξυπνώ πριν από σένα και για λεπτά ολόκληρα να σε κοιτώ και να ευχαριστώ το σύμπαν που μου προσφέρει τόση ευτυχία, και να σε μαθαίνω τόσο αργά κι αβίαστα κι ελεύθερα που να μου ξεκλειδώνει τις άμυνές μου μία μία και να κερδίζεις το μυαλό μου, κι εσύ να με αγκαλιάζεις όταν αγχώνομαι, να με ανεβάζεις όταν πέφτω, να με ξεμπερδεύεις όταν χάνομαι σε λαβυρίνθους σκέψεων, να με γνωρίζεις όπως κανείς ποτέ του δε με γνώρισε, να ξεχωρίζεις το εύθραυστο και αδύναμο πρόσωπό μου που φοράω όταν με κυριεύει ο φόβος από την πραγματική μου δυναμική που ποτέ δεν έπαψες να μου τονίζεις, να μου θυμώνεις όταν γίνομαι παράλογα παραπονιάρα, να με φωνάζεις με το υποκοριστικό μου, να με προτιμάς άβαφη κι αυτό να μου αρέσει γιατί την αλήθεια μου ήθελα να ερωτευτείς, να τρως τα φαγητά μου και να χαίρομαι που τα ευχαριστιέσαι, να καμαρώνω όταν παίρνεις πτυχίο, να ταξιδεύουμε παρέα και τα μάτια μας να χωράνε τις ίδιες εικόνες, τα μυαλά μας να αναπνέουν τις ίδιες θάλασσες, τα σώματά μας να γεύονται τους ίδιους ορίζοντες, και μετά από όλα αυτά θυμάμαι τον πόνο και τη θλίψη αφού σε έχασα κι αφού έπρεπε να σε ξεριζώσω από μέσα μου, και για το καλοκαίρι εκείνο που το πέρασα σε νησιά κι έκλαιγα από μέσα μου ώρες ολόκληρες, και ξαπλωμένη στην παραλία προσπαθούσα να κοιμηθώ για να μη μου στρίψει το μυαλό που σε σκεφτόταν, που πόναγε το σώμα μου, η ψυχή μου, που ένιωθα άδεια από συναίσθημα, που είχε νεκρώσει η φύση γύρω μου αφού είχα επιλέξει να περιβάλλομαι μόνο από το φάντασμά σου, που ένιωθα ένα μηδενικό και η απόρριψή σου να γίνεται σημαία μου, και κάπου εκεί για να μπορέσω να συνεχίσω και να μη σιχαθώ τον εαυτό μου, ξεκίνησα να ψάχνω νέους τρόπους να εκφράζομαι, (να μαθαίνω να συγχωρώ τον εαυτό μου για τα λάθη του, το έμαθα;, να μαθαίνω να συγχωρώ εσένα για τα λάθη σου, το μπόρεσα;), νέα τοπία να ερωτεύομαι, να έρχομαι πιο κοντά στους ανθρώπους, να τους απλώνω το χέρι και να αφήνω τα δάκρυα να κυλήσουν χωρίς ενοχές και να γίνομαι ολόκληρη πομπός και δέκτης αγάπης, να αποδέχομαι το θυμό μου και να τον κοιτάω κατάματα και να εξασθενεί, να κλείνω το μάτι στους φόβους μου και να τους αποδυναμώνω, να με αγκαλιάζω όταν έκλαιγα σαν μωρό παιδί, να λέω «φρόνιμα κορίτσι μου» όταν οι κρίσεις υστερίας καταπονούσαν το κορμί μου, να με αγαπάω όταν ξυπνώ μέσα στον ύπνο μου κλαίγοντας επειδή λίγο πριν σε ονειρεύτηκα και να θέλω ώρες να συνέλθω από τη θλίψη που με κυριεύει, και ναι αυτή την επίθεση του υποσυνειδήτου μου ακόμα τη θεωρώ από τις σκληρότερες δοκιμασίες, να με παρατηρώ όταν μετά μανίας προσπαθώ να βρω γωνία στο τάλιρο με τα ατελείωτα πως και γιατί που τελικά απάντηση δεν έχουν, να παρατηρώ τους ανθρώπους, να τους κατανοώ περισσότερο, να κοιτάω πιο βαθειά μέσα τους, να φεύγω από τον εγωκεντρισμό μου, να αποδέχομαι την αδυναμία της ψυχής μου μπροστά στην απώλεια, να αποκτώ αυτοέλεγχο, και κάπως έτσι οι σκέψεις μου να αλλάζουν ρότα, να παίρνουν φωτιά, να δίνουν έμπνευση στα χέρια μου, να γεννιούνται κείμενα σωρηδόν, και τα βιβλία, τα θέατρα, οι μουσικές να γίνονται βάλσαμο στην ψυχή μου,  και να συστήνομαι εκ νέου στον εαυτό μου, και να φτιάχνω τον κόσμο μου έτσι όπως μου αρέσει, και να γεννιέται ένα αστέρι μέσα στη σκοτεινιά του πόνου, και να μπορώ πλέον να νιώθω τυχερή για όλο το ταξίδι, και να έχω ένα λόγο να σε ευγνωμονώ γιατί χάρη στη φυγή σου αγάπησα το μέσα μου.  
 

 Σημείωση: Άσκηση έκφρασης σε μονοπερίοδο λόγο.